Ik ben verhuisd! Eigenlijk vind ik het niet eens erg, het maakt me niet zoveel uit waar ik log. Als ik me maar thuis voel in mn lay-out. En dat voel ik me niet bij 20six. Dus, tijd voor iets nieuws, tijd voor een andere provider. Als je het leuk vindt om me te lezen ga dan naar:
KUS!
Zondagochtend waren E en ik bij het LdH. Het was een mooie dienst en na afloop kwam er een dame naar me toe met bloemen. Voor jou. Hoezo? Omdat jullie nieuw zijn hier. Ze had gevraagd of ze de bloemen aan mij mocht geven en dat mocht dus. Tjonge, wat lief! En ze passen heel toevallig ook nog goed bij mn interieur: oranje- en limekleurig. Zondagavond zijn we naar A ad R gegaan omdat ik beloofd had achter de bar te willen staan bij de singlesclub. Het was weer erg leuk om te doen. Leuk ook om L en B weer te zien. Was een tijd geleden! L vroeg of we een keer die kant op komen, volgende maand ofzo. Kun je de lammetjes zien. Cool! Het laatste kwartiertje hebben E en ik nog gedanst, was mooi! We waren die avond een beetje halsoverkop richting A ad R vertrokken :-) en toen we thuiskwamen stond daar nog de afwas te wachten. Morgen doen of nu meteen? Het werd het laatste. En nu, nu is het alweer maandag. En bijna februari. Heerlijk!
Aan het einde van de middag kreeg ik een telefoontje. Met J van E, stoor ik? Nee, ga gerust je gang. En toen vertelde ze dat ze misschien een opdracht voor mij hebben. In Z. Het zal toch niet waar zijn?! Het aantal uren past goed in mn huidige schema, het is dichtbij, het klinkt erg goed en leuk, het is....., het is gewoon WAUW als het doorgaat. Nog maar even niet te vroeg juichen en rustig afwachten. Maar ondertussen maalt het wel een beetje. Dit zou werkelijk heel goed uitkomen. Echt! Onwijs. Okee. Wat minder onwijs is, is mn blog. Ik moet er nog even aan wennen. Het voelt nog niet als van mij. Daar ga ik wat aan doen als ik dat kan. En anders hoop ik dat Merlijn mij kan helpen. Nu eerst even bellen met J, dan met pap en dan of stoeien met 20six of iets anders. Ik moet ook nog bankieren. Minder, altijd al een drempel geweest, of beter gezegd een hobbel. We'll see, sommige dingen moeten nou eenmaal gebeuren. C'est ca. Ciao!
Vanochtend stelde ik via de mail een vraag aan J. Gewoon een vraag. Krijg ik net een heel epistel terug. Een kwaad epistel. Ik ben opgehouden met lezen: hier heb ik dus absoluut geen zin in. Ik heb teruggemaild dat ik alleen maar een vraag had. Een vraag omdat ik iets niet weet. Niet om zijn persoon in twijfel te trekken. Hoe lang ga ik hier nog mee door? Hoe lang accepteer ik nog de buien regen, hoe lang nog heb ik begrip voor zijn pijn? Marijk, hoe lang nog???????
Het gaat hard! De tijd. Woensdag ben ik nog bij J geweest. Ze is geopereerd aan haar spataderen had ik maandag gehoord van haar man en toen dacht ik, kom, ik kan wel even langs gaan om te kijken hoe het met haar is. Was heel gezellig. Reuze enthousiast mens! En gister, ben ik bij de andere buren geweest. Dat had ik beloofd in november vorig jaar en nog eens keer op een kerstkaart, dat ik langs zou komen voor de koffie. Maar ik had er nog geen tijd voor genomen. Tot gisteravond. Het 'even' naar de buren werd een lange, gezellige kletsavond tot wel over enen. Ai ai ai, ik had geen idee dat het al zo laat was. En dat terwijl ik vandaag vroeger op zou staan dan gewoonlijk om om 8 uur te kunnen beginnen. Toen ik weer thuis was heb ik E gebeld. Die had me inmiddels zelf al thuis gebeld en op mn mobiel, smsjes gestuurd, nog weer eens gebeld en gebeld en smsjes gestuurd. Maar al wie hij kreeg, niet mij. Want ik zat bij de buren. Hij dacht op zn minst dat me iets was overkomen en had zich veel zorgen gemaakt, ook omdat hij niet bij iemand kan navragen waar ik ben. Nu wist ie wel dat ik naar de buren zou gaan want dat had ik verteld. Maar hij had nooit verwacht dat ik zo laat zou thuiskomen. Ik ook niet. Voortaan toch maar mn mobiel meenemen heb ik hem beloofd. Ook al ga ik maar next door. Dit is overigens een heel mooi voorbeeld van hoe gedachten op de loop kunnen gaan en je het ergste kunnen doen vrezen. Ik kon toen ik in bed lag niet meteen in slaap komen, ik denk dat ik uiteindelijk maar 4 uurtjes geslapen heb. C'est ca, haal ik wel weer in in het weekend.
Zometeen naar de cursus Anders denken. En daarna: naar E!
Naar aanleiding van het stukje over 'goed en kwaad bestaan niet' en de reacties van Absint erop.... ik weet niet zo goed hoe daarop te reageren. Ik heb het stukje neergezet omdat ik het reuze positief vond en vind. Ik lees veel en maak linkjes op mn weblog om te laten zien wat me interesseert en om te laten zien dat er ook andere visies zijn. Bijvoorbeeld over goed en kwaad. Want wat is goed en kwaad? In de cursus Anders denken komt het ook aan de orde: "men zal kunnen vaststellen dat de opvattingen over goed en kwaad wisselen met het milieu, de religieuze groepering, het land of het ras, enzovoort, waartoe men behoort. Bij de vaststelling van wat goed of kwaad is, worden slechts maatstaven gehanteerd, die behoren tot de tradities van de groep waarbinnen dit oordeel wordt gevormd. En als daarbij ook nog persoonlijke interpretaties een rol spelen, wordt de zaak alleen nog maar ingewikkelder".
Ingewikkeld is het zeker. Dat vind ik ook. Helemaal als er voorbeelden aangehaald worden als Marc Dutroux. Ik heb geen antwoorden, geen verklaringen van het hoe en waarom. Ik kan me vinden in bepaalde gedachtengangen. Dat alle gedachten energieen zijn, dat wat je denkt een kracht heeft die heel groot is, zo groot dat je aantrekt dat wat je denkt (denk je negatief, dan maak je ook negatieve dingen mee, je trekt ze als het ware aan. Idem met positief denken). Sterker nog, dat alles wat ik ooit heb gedacht en ga denken van invloed is op mezelf maar ook op anderen. Dat alles gebeurt met een reden, hoe onaangenaam ook, een reden die ik nu niet weet en waar ik niet over kan oordelen. De gedachtengang van reincarnatie houdt daarmee verband (alle handelingen van de mens komen voort uit het denken; handelingen zijn acties die weer reacties veroorzaken (vroeg of laat)). En ja, ik denk dat als de mens niet bewust leeft, de mens in (oorlogs)situaties dingen doet waarvan hij nooit zou hebben gedacht dat hij die ooit zou doen. En met bewust leven bedoel ik dan: jezelf leren kennen. Welke gedachten heb ik en welke motieven gebruik ik daarbij. Zijn ze persoonlijk? Onpersoonlijk? Zelfzuchtig? Onzelfzuchtig? Heb ik mn denken onder controle of anders gezegd: beheers ik mn gedachten? en dus daarmee mn handelen? (citaat: "beheersen moet begrepen worden in de zin van de situatie meester zijn"). Het denken van de mens is complex en om te ontdekken hoe ik zelf denk en doe is niet altijd een pretje. Dit even terzijde :-) Ik kan me ook vinden in de gedachtengang over de goddelijke vonk die in ieder mens aanwezig is. En dat de mens op weg is om die goddelijke vonk te herontdekken in zichzelf , om goddelijk (liefde) te worden. De een is daar heel ver mee en de ander nog niet zo. Maar uiteindelijk, zal ieder mens dat in zichzelf herontdekken, met vallen en opstaan, en met hulp en liefde van de andere mens. Mooie gedachte toch? En dat vallen en opstaan heeft te maken met ervaren; door ervaring wijzer en daardoor....liefdevol, mededogend, hulpvaardig...goddelijk? Weet je, als ieder mens zijn innerlijk licht laat schijnen, dan steken we elkaar aan, zeker weten, we nemen elkaar mee, gaan hand in hand de wereld in. Of uit wellicht om een overgang te maken naar een andere dimensie. Utopisch?
Nog iets anders: ik vind het reuze boeiend om te kijken of deze wereld zoals ik die denk te zien en te kennen een illussie is. Ha, waarom niet? Zou best kunnen. Kus!
Straks naar de pedicure. Noodgedwongen. Er moet toch even naar mn voet gekeken worden. En niet alleen gekeken, behandeld moet ie worden, zodat mn eksteroog, of likdoorn of wat het dan ook zijn mag weggaat. Volgens mij wordt het niet vergoed, weet ook niet wat het kost. We gaan het zien. Ik ga toch proberen om het via de verzekering terug te krijgen. Ik heb nooit iets, kunnen ze dat toch wel betalen voor me? Anyway, iets anders: het niet-hebben van geld. Ik wil het niet meemaken, zeker niet in een maatschappij waar alles geld kost, waar je zonder geld nergens komt en niks krijgt. Letterlijk niks. Hoe gaat de mens daarmee om als hij geen geld meer heeft, wat voor effect heeft dat op de psyche. Komt er paniek of niet? En zouden er wegen zijn om altijd aan een beetje geld te komen, zelfs al ben je hier zonder de vereiste papieren?
Update: nou een blik en wat schrapen met een mesje was voor de pedicure voldoende om me te vertellen dat het gaat om een wrat die in mn voet zit. Ze vertelde me dat ik terug naar de dokter moest om de wrat te laten behandelen met stikstof. Okee. Dus ik ben naar de dokter gefietst, mn verhaal uitgelegd aan de assistente en die vertelde dat er een keer in de twee weken op vrijdag tussen 3 en 4 stikstofspreekuur is. A.s. vrijdag is er zo'n spreekuur. Maar vrijdag kan ik niet want dan ben ik in U liet ik haar weten. Gelukkig was ze zo aardig om me meteen te behandelen; ze had namelijk net de fles met stikstof binnengekregen. Ik helemaal blij. En dankbaar ook. Over 2 weken moet ik er nog een keer naar toe om de wrat aan te laten stippen. Enge boel allemaal, hopelijk ben ik er daarna snel vanaf want ik loop er al een paar maanden mee. Ik had eerder naar de dokter en de pedicure moeten gaan. Had ja. Straks maar even van die drukringetjes kopen. Alleen al voor het idee dat het helpt om de boel te verlichten :-) Maar nu eerst een broodje. See you!